MENU
Przepisy Świąteczne

Mapa producentów i wydarzeń regionalnych

produkty sezonowe >>

Groszek zielony

Groch jest jedną z najstarszych roślin uprawianych przez człowieka. Tak jak wszystkie rośliny z rodziny bobowatych, czyli fasola, bób, soczewica czy ciecierzyca, groch trafił do Europy z Bliskiego Wschodu. Była to roślina dziko rosnąca, którą doceniono ze względu na małe wymagania oraz łatwość w przetwarzaniu. Dodatkową zaletą ziaren grochu jest to, że można je długo przechowywać. Początkowo groch stosowano jako element paszy dla zwierząt, z czasem ludzie zaczęli wprowadzać go również do swojego menu.

Dawniej w kulinariach wykorzystywano tylko groch dojrzały - twardy, mączysty, o barwie słomkowej. Młody groch, czyli groszek zielony, oraz groszek cukrowy - krewniak grochu zwyczajnego, który spożywa się wraz ze strączkiem, zaczął być wykorzystywany w przepisach dopiero na przełomie XVI i XVII wieku. Jako pierwsi grochu w formie niedojrzałej używali Francuzi, a później Anglicy. Zaistniała nowa kulinarna zasada "mange tout", czyli zjadaj wszystko. Od tej pory młode strączki groszku cukrowego oraz młode ziarna grochu zwyczajnego trafiły na stoły zamożnych jako nowa moda kulinarna, postrzegana przez niektórych jako czyste szaleństwo. Sceptycznie nastawieni bardzo się mylili, gdyż obecnie wiadomo, że zarówno groch cukrowy, jak i słodki młody groszek zielony to bogate źródła witamin: E, K, B1, B2, B6, C oraz substancji odżywczych i mineralnych jak: sód, potas, magnez, fluor, żelazo. Zielony groszek jest jednak nietrwały i nie można go magazynować w formie niezmienionej, tak jak jest to w przypadku grochu suchego, dlatego też szukano sposobów na przedłużenie jego trwałości. Postęp w przetwórstwie i przechowywaniu żywności przyniósł pożądane rozwiązanie. Odkryto, że groszek można konserwować. Pierwsze próby konserwowania groszku, które przeprowadzono w XIX wieku, pozwalały przedłużyć jego trwałość. Powstał jednak problem, gdyż groszek zmieniał swój kolor na brunatny, a dodatkowo tracił substancje odżywcze. W XX wieku, zaczęto groszek zamrażać, był to prawdziwy sukces w przemyśle spożywczym. Obecnie nowoczesne technologie pozwalają zachowywać świeżość groszku praktycznie bez utraty jego wartości odżywczych oraz koloru.

Roślinę uprawia się siejąc bezpośrednio do gruntu. W warunkach polskich odmiany o nasionach gładkich sieje się pod koniec marca, odmiany o pomarszczonych nasionach wysiać można tydzień później. Aby mieć dostęp do świeżego grochu przez dłuższy czas, rośliny sieje się od marca do kwietnia w dwu tygodniowych odstępach. Dodatkowo można siać odmiany o różnym okresie wegetacji.